Erinnerig a Hansi Blickisdorf
Das het zom Reider Dorfbeld ghört,
so lang i zrogg mag danke,
wie de Hansi, ‘s Charrli voll vo War,
de Schrett dor ‘s Dorf tuet länke.
Chly vo Gestalt, müehsam em Gang,
kindlich — gläubig d’Gedanke,
triebt är sis Gschäftli unverzagt,
är g’seht e keini Schranke.
Em Gässli hend (‘s Hus stoht hott läär),
hett är de Schuelbank dröckt,
ond eine os der glyche Klass
esch zom Kardinal ufgröckt.
Ou euse Hans sträbt Höchers a,
mocht rych sy of ei Chlapf.
Gold wott ar grabe,
‘s heb jo gnue e der Weggere ond am Napf.
Bänzi bohre, das wär es Gschäft!
Loch i Bode – scho täts sprötze!
Gäb’s Chrieg, so hätte mer emmer «Moscht»,
ond das tat jedem nötze.
So herrlichi Gedankeflög pflegt är bem
Bäsebende,
bem muuse, chorbe, bördele,
deheim em Schöpfli hende.
Of Schuesters Rappe bsucht er d`Lüüt,
verchouft ne sini Ware.
Me kennt no schovo ganz wyt här,
de Hansi met sim Chaare.
Wär cha sech rüehme wie de Hans,
Duzis z’sy met allne Froue?
War tät’s wie n’är bem Ständerot
ond bem Diräkter troue?
Jä, d’Froue hett de Hansi gärn,
doch ned so dönni, schmali!
Die met de weichen Oberarm!
«Chontsch noche Börschtali?»
Wenn amenen Ort e Muusig blost,
chasch de Hansi nömm abende!
A jedem Fescht esch är derbie,
a jeder Chelbi z’finde.
Wo d’Bei nömm möge Bärg ond Hof
wyt omenand ertrampe,
hett är der Autostopp entdeckt,
är loht de Chopf ned lampe.
So hett de Hans flyssig ond schlau
för sis Bedörfnis g schaffet
derby met seligem Genuss
gar mänge Stompe paffet .
Jetzt rueht är us vo syner Reis.
Gott möge hm Frede schänke!
Als liebenswördigs Dorf-Original
tuend mer a ehn zrogg danke.
Elsa Baumann